نداريد كه خدا شما را بيامرزد در حالى كه خدا آمرزنده و مهربانست ( نكته‌اى كه بايد يادآورى شود آنست كه امر امام عليه السّلام در اينكه ابن ملجم را عفو نمائيد در معرض بيان حكم مستحبّى است ، و ترديد آن حضرت در اينجا كه اگر مُردم يا نَمُردم منافات ندارد باينكه آن بزرگوار به زمان مرگ خويش عالم و دانا بوده ، چنان كه در شرح سخن يك صد و چهل و نهم بيان شد ) . 3 سوگند به خدا از مرگ نمى آيد بسوى من آينده‌اى كه از آن رنجشى داشته باشم ، و نه پيدا شونده‌اى كه آن را نخواسته باشم ( آمادهء مرگ هستم چون نيكبختى هميشگى از پس مرگ است ، و دلبند به اين زندگى نيستم ) و ( براى مرگ ) نمى باشم مگر مانند جوياى آب كه ( به آب ) برسد ، و مانند خواهانى كه ( خواستهء خود را ) دريابد ( زيرا نيكوئى و نيكبختى از پس مرگ است ، چنان كه در قرآن كريم س 3 ى 198 مى فرمايد : وَ ما عِنْدَ اللّهِ خَيْرٌ لِلْأَبْرارِ يعنى ) و آنچه نزد خدا است ( نعمتهاى جاودانى ) براى نيكوكاران بهتر است ( از كالاهاى دنيا . سيّد رضىّ عليه الرّحمة مى فرمايد : ) مى گويم : پاره‌اى از اين سخن پيش از اين در ( سخن يك صد و چهل و نهم ) باب خطبه‌ها گذشت ، ولى اينجا در اين سخن افزونى بود كه دوباره گوئى آن را لازم گردانيد . 24 - از وصيتهاى آن حضرت عليه السلام است كه چگونه در دارائيهايش رفتار شود و آن را پس از بازگشت از ( جنگ ) صفين نوشته : قسمت اول نامه 1 اين است آنچه را كه بندهء خدا علىّ ابن ابى طالب پيشواى مؤمنين در بارهء دارائى خود